The Rolling Stones: Gimme Shelter – dokument / muzyczny / 15 lat / USA 1970 / 91 min. Reż. Albert Maysles, David Maysles, Charlotte Zwerin. Wyk. Mick Jagger, Charlie Watts, Keith Richards, Mick Taylor, Bill Wyman. Dystr. GALAPAGOS


FILM: 5 OBRAZ: 4 DŹWIĘK: 4 DODATKI: 2,5





Grupa The Rolling Stones poprosiła braci Maysles, aby zarejestrowali koncert w Altamont, który miał być zwieńczeniem tournée po USA. Zapowiadało się znakomicie, bowiem Stonesi dali w Nowym Jorku fantastyczny, chyba najlepszy od kilku lat, występ. Wówczas jednak zdecydowali się na bardzo karkołomne zadanie – organizację wielkiego, wzorowanego na Woodstocku koncertu z udziałem wielu sław. Na dopięcie wszystkiego na ostatni guzik było parę dni. Nie wyszło – 6 grudnia 1969 roku na scenie i poza nią panował chaos (najbardziej wymowną tego ilustracją jest ujęcie z przebiegającym przez scenę owczarkiem, ze sceny zwisają fani, zrzucają ich ochroniarze, w oczach Jaggera widać panikę).

Kompletnym nieporozumieniem okazało się zatrudnienie motocyklistów z Hell's Angels w roli ochroniarzy. Pogardzające hipisami odziane w skóry osiłki prowokowały bójki, choć i fani nie są tutaj bez winy – część była kompletnie oszołomiona narkotykami. W końcu doszło do tragedii: od ciosów nożem padł osiemnastoletni czarnoskóry chłopak, rannego dobili kopniakami Hell's Angels (chłopak wcześniej wyciągnął pistolet i rzekomo mierzył w kierunku sceny)... Zespół salwował się ucieczką helikopterem... Wydarzenia z Altamont nazwano początkiem końca ery dzieci kwiatów.

Na filmie zobaczymy wszystkie te wydarzenia. Obraz Mayslesów stał się dzięki temu jednym z najgłośniejszych i najważniejszych dokumentów muzycznych. Jego wielką zaletą jest bezstronność i to, że ocenę zachowań grupy oraz Hell's Angels pozostawiono widzom. Pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów muzyki.





O OBRAZIE I DŹWIĘKU
Materiał został odrestaurowany, ale tak naprawdę – jeśli chodzi o obraz (format telewizyjny 1.33:1) – widać to tylko we fragmentach z nowojorskiego występu Stonesów. Tam kadry są czyściutkie, mają piękne żywe kolory, zależne od oświetlenia reflektorów, nie ma żadnych kłopotów z ostrością. Reszta materiału nie wygląda już tak dobrze: zdarzają się fragmenty bardzo zaziarnione (oglądanie nagrań i scena z ludźmi zdążającymi na koncert), czasem pojawia się masa paprochów, rysy i szemrzące tło, a kolory są albo przesycone (we wnętrzach), albo sprane. Ostrość jest zaś ledwie przyzwoita (a w paru ujęciach nocnych słaba).

Dźwięk (Dolby Digital 5.1) oczyszczono z szumów i brzmi wyraźnie, czyściutko. Brakuje mu natomiast czasem odrobiny dynamiki. Nie wszystkie fragmenty z występów brzmią aż tak przestrzennie i efektownie, jak wstęp do otwierającego film koncertu w Nowym Jorku czy jak „orgazmowa piosenka” Tiny Turner. Generalnie jednak jest bardzo solidnie (choć niekiedy brakuje mocnych basów).

O DODATKACH
Film został opatrzony komentarzem reżyserów Alberta Mayslesa i Charlotte Zwerin, a także pomagającego w organizacji koncertu i realizacji filmu Stanleya Goldsteina. Cała trójka podaje sporo ciekawych informacji, a wypowiedzi są żywe i spontaniczne.

Równie interesującym bonusem jest nagranie audycji radiowej radia KSAN, poświęconej koncertowi w Altamont (audycja została opatrzona nagranym po latach komentarzem prowadzącego ją Stefana Ponka).

Bardziej standardowe pozycje to zestaw scen nie wykorzystanych, filmografie twórców oraz zwiastuny.

Warto sięgnąć po dołączoną do płyty broszurkę „Zaproszenie za kulisy: Gimme Shelter” (36 stron). W książeczce oprócz historii koncertu i wiadomości o kulisach realizacji filmu znajdziemy kilka wywiadów, między innymi z Sonnym Bargerem, byłym przewodniczącym klubu motocyklowego Hell's Angels.





Dane techniczne DVD
Format obrazu: kolor, 1.33:1 (4:3). Dźwięk: Dolby Digital 5.1. Ścieżka dźwiękowa: angielska. Napisy: polskie, duńskie, fińskie, francuskie, greckie, hiszpańskie, holenderskie, norweskie, portugalskie, rumuńskie, szwedzkie, węgierskie, włoskie, angielskie dla niesłyszących, niemieckie dla niesłyszących, włoskie dla niesłyszących. Typ płyty: jednostronna-dwuwarstwowa. Dodatki: bezpośredni dostęp do 26 scen, komentarz reżyserów i organizatora koncertu, sceny nie wykorzystane (5), audycja radiowa, filmografie twórców (2), zwiastuny (3); broszura