AC/DC: No Bull (The Director's Cut) – koncert / hard rock / 12 lat / Wielka Brytania 1996 / 124 min. Reż. David Mallet. Wyk. Angus Young, Malcolm Young, Brian Johnson, Cliff Williams, Phil Rudd. Dystr. SONY / BMG

Zapis koncertu AC/DC, który odbył się 10 lipca 1996 roku na madryckim stadionie używanym do corridy, Plaza de Toros de Las Ventas. Występ był częścią gigantycznej trasy koncertowej “Ballbreaker”, która trwała od stycznia do końca listopada 1996 roku.

Reżyser David Mallet tuż po wydaniu koncertu na kasetach był niezadowolony ze zmontowanego materiału, chciał nawet wycofać swe nazwisko z czołówki. Dwanaście lat później dostał szansę przemontowania taśm i wprowadzenia na DVD wersji reżyserskiej. I tę właśnie wersję oglądamy.

Australijski zespół założony przez braci Young (w ojczyźnie zwani są Acca Dacca) może autentycznie zaimponować energią (Angus Young tak szaleje, że już po pięciu minutach jest mokry, jakby stał pod rynną) i radością gry. Do tego robi wielkie show – na scenie pojawia się olbrzymi dzwon, na którym kołysze się do góry nogami Johnson, tuż za muzykami widać w pewnym momencie gigantyczną dmuchaną lalę, wokalista śpiewa kołysząc się na kuli zawieszonej u sufitu (kula ta rozbije potem w drobny mak dekoracje), a w finale salwę oddaje kilka dział!

Najważniejsza jest oczywiście jednak muzyka. AC/DC zagrało 20 ich najbardziej znanych w owym czasie piosenek, wśród których jest “Thunderstruck”, “Hard As A Rock”, tytułowy utwór trasy, czyli “Ballbreaker”, “Whole Lotta Rosie” czy “Highway To Hell”. Wykonanie – artystów przez cały czas wspomaga znająca wszystkie teksty publiczność – jest rewelacyjne. To koncert, który z przyjemnością zobaczą i wysłuchają go nie tylko miłośnicy ostrego rockowego brzmienia.

O OBRAZIE I DŹWIĘKU

Materiał przy okazji transferu na DVD oczyszczono z brudów i to widać – nie wypatrzymy najmniejszego paproszka. Z resztą niewiele dało się zrobić. Obraz – panoramiczny 1.85:1, anamorficzny – jest ostry tylko w paru fragmentach (“You Shook Me All Night Long”). Przez zdecydowaną większość projekcji widzimy lekkie rozmycia, a w ujęciach pokazujących publiczność te rozmycia są nawet spore. Niemal przez cały czas wyraźnie szemrze tło i pojawia się w różnym natężeniu ziarno. Pod koniec w szybkich ujęciach pokazujących fanów, a kręconych spod sceny kadry są rozpikslowane. Po kolorach także widać już upływ czasu – są lekko spłowiałe, w ciemnych scenach wszystko staje się fioletowawe.

Dźwięk (Dolby Digital 5.1) ma natomiast bardzo dobrą dynamikę i jest znakomicie rozbity na poszczególne kanały. Najłatwiej sprawdzić to podczas charakterystycznego wstępu do “Thunderstruck”, gdzie z przodu słychać tylko perkusję, a z tyłu czyściutki głos gitar. Głos Johnsona we wszystkich piosenkach dobiega wyraźnie z przedniego centralnego kanału. Z tyłów słychać także chóralne śpiewy fanów (wspólne skandowanie “Heil” w “Heil Caesar”). Tylko basy mogłyby być odrobinę głębsze, zwłaszcza te w mocniejszych fragmentach “Dirty Deeds Done Dirt Cheap” i podczas finałowej armatniej salwy.

O DODATKACH

Nie jest ich wiele, ale są warte polecenia.

W “Rare Performances From The Ballbreaker Tour” zobaczymy dwa wideoklipy połączone z fragmentami z koncertów (z Goeteborga i z Daytony na Florydzie) do piosenek, których próżno szukać podczas madryckiego występu: “Cover You In Oil” i “Down Payment Blues”.

Bardzo ciekawie prezentuje się “Angus-cam”. Zobaczymy w nim fragmenty koncertu (cztery piosenki), ale z innej perspektywy, otóż kamera nie skupia się na wokaliście Brianie Johnsonie, ale na najbardziej widowiskowym Angusie Youngu (to ten, który charakterystycznie skacze na jednej nodze grając na gitarze i który oddycha jak wyciągnięty z wody karp).

Jest też kompletna dyskografia zespołu, a do płyty dorzucono bogato ilustrowaną broszurkę.