Alpha Dog – kryminał / 15 lat / USA 2006 / 112 min. Reż. Nick Cassavetes. Wyk. Bruce Willis, Sharon Stone,  Anton Yelchin, Emile Hirsch, Ben Foster, Justin Timberlake, Shawn Hatosy, Harry Dean Stanton. Dystr. MONOLITH VIDEO

Los Angeles. Gdy Jake Mazursky nie chce zwrócić długu, diler narkotyków Johnny Truelove postanawia wyegzekwować go przez wzięcie jako zakładnika jego nastoletniego brata Zacka. Porwany chłopak traktuje to jak wspaniałą przygodę i świetnie się bawi, kiedy jednak Truelove uświadamia sobie konsekwencje swojego czynu (kara za uprowadzenie jest poważna), los Zacka zostaje przesądzony.

O FILMIE

W “Alpha Dog” Nick Cassavetes rekonstruuje autentyczne wydarzenia, które miały miejsce w 2000 r., aczkolwiek czyni to pod przykrywką fikcji – nazwiska bohaterów filmu są zmyślone (pierwowzorem Zacka był piętnastoletni Nicholas Markowitz, a Johnny’ego Truelove’a – Jesse James Hollywood, najmłodszy przestępca ścigany przez FBI listem gończym).

Reżyser posiadł dużą wiedzę na temat tamtej zbrodni dzięki współpracy prowadzącego sprawę prokuratora, który udostępnił mu jej akta.

Mimo pewnych słabości film zasługuje na uwagę, a nawet wywiera spore wrażenie, na co złożyło się kilka powodów. Pierwszy stanowi przerażający obraz degeneracji pewnych kręgów kalifornijskiej młodzieży, zdeprawowanej przez bogactwo i narkotyki, pustej, oddanej wyłącznie seksowi, ćpaniu i alkoholowym libacjom. Drugi powód to ukazanie rozwoju wydarzeń, które zmuszają młodego dilera narkotyków do zachowań, na które absolutnie nie jest psychicznie i mentalnie przygotowany. Truelove jest może niesympatycznym sprzedawcą dragów, ale naciśnięcie cyngla kosztuje go jednak sporo emocjonalnego wysiłku. I na tym przede wszystkim skupia się uwaga reżysera, choć historia Johnny’ego (Emile Hirsch) i Zacka (Anton Yelchin) to dobry materiał na dzieło o głębszej wymowie społecznej i psychologicznej.

Jeśli chodzi o styl i formę opowieści, początkowo jej ton jest dość lekki – dotyczy to sekwencji, gdy Zack zachłystuje się życiem dilerów, a nawet traci dziewictwo z dwiema blondynkami. Sporo miejsca poświęcono pokazaniu jego relacji z Frankie’em, którego bardzo przyzwoicie zagrał Justin Timberlake. Dalsza część filmu przybiera charakter paradokumentu, zawierając wypowiedzi różnych osób, w tym matki porwanego, którą kreuje pozbawiona swego zwykłego seksapilu Sharon Stone. Pod wpływem namów Bena Fostera (Jake Mazursky) aktorka nie zawahała się w jednej ze scen uderzyć w nos tego aktora tak mocno, że na ekranie leje się prawdziwa krew.

O OBRAZIE I DŹWIĘKU

Obraz – anamorficzny, w panoramicznym formacie 2.35:1 – jest bardzo ostry i ma dobry kontrast, dzięki czemu scenę akcji widać bardzo wyraźnie, nawet w sekwencjach nocnych, których nie brakuje. Wiele scen utrzymanych jest w brązowej kolorystyce, ale mimo jednolitego tła szczegóły się nie gubią. Na ogół barwy są bardzo ładne, po kalifornijsku słoneczne i naturalne. Paradokumentalne ujęcia rozmów z uczestnikami wydarzeń nieco zmiękczone, o mniej naturalnej kolorystyce.

Dźwięk zaprezentowano w formatach DTS 5.1 i Dolby Digital 5.1. Odgłosy akcji nie są zbyt rozbudowane, więc najciekawszym – i brzmiącym bardzo dobrze – aspektem ścieżki dźwiękowej jest hip-hopowa ilustracja muzyczna.

O DODATKACH

Główna pozycja sekcji z bonusami to materiał „Jak powstawał film” (11.29 min), w którym aktorzy i reżyser odnoszą się do jego treści i pracy na planie, a Sharon Stone wyjaśnia, dlaczego zagrała w „Alpha Dog”. W ilustracji – migawki z planu. Inne dodatki to skromna galeria fotosów, samoczynnie przewijających się na tle muzyki (0.34 min), zwiastun oraz dwie podkładki pod piwo.