The Brave One – thriller / 18 lat / USA – Australia 2007 / 116 min. Reż. Neil Jordan. Wyk. Jodie Foster, Terrence Howard, Nicky Katt, Naveen Andrews, Mary Steenburgen, Ene Oloja, Blaze Foster. Dystr. GALAPAGOS

Prowadząca popularną audycję radiową Erica i jej ukochany w czasie wieczornego spaceru zostają zaatakowani przez grupkę wyrostków. Chłopak Eriki ginie, a ona sama, cudem odratowana, popada w depresję. Ponieważ wciąż się boi, kupuje pistolet, którego wkrótce użyje w samoobronie, zabijając napastnika. Wymierzanie sprawiedliwości na własną rękę zmienia jej życie, a celem staje się zlikwidowanie winnych jej tragedii.

O FILMIE

Zastanowiło nas, czemu spodobała się nam “Odważna”, będąca kobiecą wersją “Życzenia śmierci”, które swego czasu wyniosło Charlesa Bronsona do pozycji gwiazdy. Zdajemy sobie sprawę, że najmocniejszą stroną filmu jest kreacja Jodie Foster, która próbowała w tę stereotypową opowieść o samotnej mścicielce tchnąć trochę głębi i momentami jej się to udało. Wyszło nam, że “Odważna” przedstawia sytuację, o jakiej marzą ci, których dotknęła bezlitosna przemoc i niezrozumiałe okrucieństwo, zdający sobie sprawę z totalnej zazwyczaj bezsilności policji czy sądu, a pragnący, by sprawiedliwości stało się zadość. Dawniej tę funkcję kanalizowania agresji spełniały publiczne lincze, teraz zostały nam filmy... Ten akurat, pomimo kilku mocnych scen i kilku bardzo poruszających, nie kusi dogłębną analizą zjawiska tego typu przemocy. Po reżyserze tej klasy, znanego z kręcenia trudnych filmów, można było spodziewać się więcej niż zrealizowanie porządnego, ale jednak niczym szczególnym nie wyróżniającego się thrillera.

O OBRAZIE I DŹWIĘKU

Obrazowi (panoramicznemu 2.40:1 i anamorficznemu) niewiele można zarzucić, choć przydałoby się jednak widzieć nieco więcej detali w częstych przecież scenach nocnych. Ostrość w normie, kolory z działki “depresyjne”: brązy, szarości, czernie oświetlone zazwyczaj surowym, nieprzyjemnym światłem kolorowych jarzeniówek (metro, sklep nocny).

Dźwiękowo mogłoby być trochę lepiej, choć to Dolby Digital 5.1, bo odgłosy miasta, obecne przecież w filmie, są jednak dość subtelne. Oczywiście dźwięk w scenach akcji jest bardziej podkręcony (huk strzałów, brzęk tłuczonego szkła, miękkie odgłosy bicia, odgłos syren policyjnych, huk wagoników metra).

O DODATKACH

Sceny nie wykorzystane (6 min), oprócz tej z koleżanką usiłującą zabrać Ericę na kurs samoobrony, są średnio interesujące.

Jest też o wiele ciekawszy materiał zakulisowy “Spacer po mieście” (21 min) opowiadający o realizacji filmu. Mowa w nim o najtrudniejszych scenach, o przesłaniu, jakie niósł z sobą scenariusz napisany przez ojca i syna, i o samym tytule. Przymiotnik “odważna” nie miał bowiem oznaczać odwagi zabijania, ale odwagę, by pozbierać się po śmierci kogoś bliskiego. Ciekawe aspekty filmiku dotyczą też lokalizacji zdjęć – w Nowym Jorku wprawdzie, ale w dzielnicach i miejscach pełnych obskurnych labiryntów i zakamarków zupełnie nie znanych turystom i filmowcom. Materiały są tłumaczone.