Death Defying Acts – obyczaj / 15 lat / Wielka Brytania – Australia 2007 / 97 min. Reż. Gillian Armstrong. Wyk. Guy Pearce, Catherine Zeta-Jones, Timothy Spall, Saoirse Ronan, Malcolm Shields, Leni Harper, Ralph Riach. Dystr. MONOLITH VIDEO.
Premiera DVD (wypożyczalnie) – 05.08.2010




Edynburg, rok 1926. Mieszkańców miasta elektryzuje wiadomość o przyjeździe słynnego iluzjonisty Harry’ego Houdiniego, a jeszcze bardziej informacja o tym, że magik poszukuje medium mogącego skontaktować się z jego zmarłą matką i poznać jej ostatnie słowa przed śmiercią. Nagrodą jest dziesięć tysięcy dolarów, co stanowi niezwykle łakomy kąsek dla miejscowej spirytystki Mary McGarvie, która ledwo wiąże koniec z końcem. Aby zdobyć te pieniądze, kobieta postanawia skorzystać z pomocy rezolutnej córki oraz użyć całego swojego sprytu, wdzięku i urody. Sprawy jednak przybierają całkiem nieoczekiwany obrót.

O FILMIE
Niewątpliwie jakiś pomysł w scenariuszu, inspirowanym podobno faktami, jest, z czego mógłby się wykluć intrygujący thriller. Magia, iluzja, medium, rozmowa z duchami, słynny Houdini – to wszystko stanowi dobry materiał na dreszczowiec, przynajmniej w jakimś tam zakresie. Twórcy tego filmu wybrali jednak inne, mniej satysfakcjonujące rozwiązanie, mianowicie romans. Szkoda, bo odarło to historię z tajemniczości, przekształcając ją w dość konwencjonalną opowieść o miłosnym zauroczeniu słynnego iluzjonisty powabną Szkotką. Film ogląda się z przyjemnością, ale głównie ze względu na walory wizualne, do których zaliczyć można odzianą w wyrafinowane kostiumy Catherine Zeta-Jones, grającą oczywiście rolę Mary McGarvie. Widać, że do strojów i całej scenografii przyłożono dużą wagę i jeśli ktoś lubi widowiska kostiumowe, będzie mógł nacieszyć oko wspaniałą oprawą wizualną. Ale temperatura filmu pozostaje nieco letnia, a błaha w gruncie rzeczy treść raczej nie zapadnie widzowi głębiej w pamięć.

To samo dotyczy aktorskich kreacji, mimo że główne role zostały powierzone prawdziwym gwiazdom. Zeta-Jones wygląda olśniewająco w swych kostiumach, ale nie obdarzyła swoją postać wielką osobowością, a jej szkocki akcent pozostawia wiele do życzenia (co akurat polski widz może jakoś wybaczyć). Guy Pearce jako Harry Houdini zrobił, co mógł, by zaprezentować się dobrze, ale i ta rola nie należy do szczególnie błyskotliwych. Jest to zatem propozycja dla widza nie oczekującego od filmu zbyt wiele, lubiącego popatrzeć na piękne kobiety i piękne kostiumy i skłonnego zadowolić się rozrywką lekką, błahą i przyjemną.
Film ukaże się tylko na płytach DVD.